برای تازه شدن دیر نیست

همه بغضم رو جمع کردم و یه گوشه دلم قایم کردم گفتم شايد اگه ببینی چقدر داغونم ناراحت می شی حواسم نبود تو شاید از آدمی که هميشه یه قطره اشک گوشه چشمش می شینه خوشت نیاد تمام ۲۴ ساعت فرصتمو با خودم کلنجار رفتم که خودم باشم گفتم تو به همون من ساده بی شیله پیله عادت داری ولی نگفتم اینجوری شاید برات تکراری بشم. یواشکی چشمامو بستم و دلمو آروم کردم گفتم: درست میشه ـدرست میشی اما فکر نکردم شاید دارم خودمو گول میزنم ... همین طوری روز به روز و ساعت به ساعت گذروندم و حالا تازه شک کردم به خودم. به خودت به حالا که وقتی سرمو میندازم پایین و نمی بینم چقدر عوض شدی تو به روی خودت هم نمیاری که من خودمم. من هنوز هم مثل قبلم این تویی که عجیب شدی.غریب شدی. غریبه شدی. تویی که دیگه چشمت به چشمم می افته سرد و بی احساس رو تو برمیگردونی و دیگه هیچی.تو اصلا منو می بینی؟ یا شاید من تو رو اشتباه گرفتم؟ نکنه از همون اول... خیلی خوب باشه برو. اصلا همون که تو میگی. فقط یه لحظه برگرد و سوال منو جواب بده:

             یهو چی شد که اینطوری شدی؟ 

می شود فریاد زد اما بی صدا

می شود پرواز کرد تا حوالی خدا

می شود دید ولی باور نکرد

می شود خاطره را رسوا کرد

می شودکاشت به دل نهال یک رویا را

می شود  داشت به سر سودای هر فردا را

می شود زمزمه گل را شنید

می شود درد دل شکوفه را باور کرد

می شود خیس شد از شبنم عشق

می شود لختی نشست ، در بر خوشبختی

می شود جرعه ای از نهر محبت نوشید

می شود غم را دید در فرودست امید

می شود جاری بود در دل یکرنگی

می شود همچون کوه به سر  باد حوادث کوبید

می شود همچون سرو قد کشید تا فردا

می شود فاصله را تبعید کرد

می شود دل را برد به  سر چشمه عقل

می شود عاطفه را سر نبرید

می شود فکر را راهی کرد با قطار دانش

می شود بود ولی ناپیدا

می توان  رفت به اعماق دلیل

می توان فلسفه را پیدا کرد ، آخر کوچه فکر

می توان هندسه را رنگی دید

می توان نسبیت را نسبی کرد ، با سرعت عشق

می توان همجوشی را ، در راکتور همخواهی ، پیدا کرد

می توان قانون ترمودینامیک را ، در دعوای دو دل تجربه کرد

می توان شاهد بود بر رویش یک آرزو

می توان کوانتوم را با کمیت پیوسته دل اندازه کرد

می توان شکفتن حس را چشید

می توان بازی کرد با خیال فردا

می توان سرزده رفت در خلوت رویایی شب

می توان نجوا کرد در گوش شاپرک های نجیب

می توان آزاد بود در کنج قفس

می توان تنها بود در گستره جمعیت

می توان غمکده را آتش زد

می توان رهگذری را سبدی سپیده داد

می توان دید خدا را پای آن کاج بلند

می توان تا ابدیت پر زد

می توان پاکی را ،  دید در هاون نور

می توان رفت ولی باقی ماند

می توان خاطره را همچون گل به دل دفتر فردا پاشید

آغاز عشق. ساحل وقایع دروغ بود

                                          عشقت دروغ. کل حقایق دروغ بود

دست توست. عاشق تو هر آن کجا

                                          دست ظریف و خط شقایق دروغ بود

افسانه بود مهر تو وقتی به دل نشست

                                          آن لحظه ها تمام دقایق دروغ بود

حالا عبور میکنم از هرچه بود و هست

                                         از هرچه چشمهای مرا بر دل تو بست

قلبت ولی برای دلم تنگ می شود

                                        صدها دریغ قلب من از سنگ می شود

شاید به سنگ بودن خود شرم می کنم

                                       از تنگ بودن قلب خود شرم می کنم

همراه روزهای قدیمی مرا ببخش

                                      دیگر گذشت. خوب و صمیمی مرا ببخش

بعد از تو باز خاطره تکرار می شود

                                       مثل طناب بر تن من دار می شود

یادش به خیر عشق تو تنها امید بود

                                      دیگر گذشت. عشق تو انکار می شود

زنی که رفت پیش خودش کم کسی نبود

                                     چشمی که سوخت قاعدتا تار می شود

اینجا دو جفت خط موازی و یک نگاه

                                     غیر از تو نیز بر همه اجبار میشود

چشمان مست خواب کسی را به هم نزد

                                     وقتی که رفت چشم تو بیدار می شود

مانده ام در شب این جاده کمک میخواهم

                                          کوله از شانه ام افتاده کمک میخواهم

روزگاریست که آن سوی دعایم خالیست

                                          محض روی گل سجاده کمک میخواهم

مانده ام با خود و این عشق زمینی که خدا

                                          به من سر به هوا داده کمک میخواهم

رد پاهای مرا از دهن خاک بگیر

                                         یک نفس مانده به فریاد کمک میخواهم

عاشقی معترفم جرم بزرگیست ولی

                                         اتفاقیست که افتاده کمک میخواهم

گرما و عطر انگشتان تو را جستجو می کند"

چرا نمي كشد مرا ، خداي چشمهاي تو

 ميان آب وآتشم  براي  چشمهاي تو

با اينكه هميشه يادت را با خود به تمام روزها ولحظه هايم  كشاندم اما باز نگرانم ! انگار مي خواهم تو را پشت پلكهاي مرطوبم پنهان كنم

انگار صبر هم ، بازي ام مي دهد .شايد آخر دنياست كه بيقراريهاي من به بن بست ، رسيده است .اما نه!  هنوز كه تو نيامدي ! هنوز كه هق هق حرفهايم تمام نشده است ! هنوز كه رايحه ي خوشبختي را باد برايم نياورده!

هنوز كه دريچه ي علاقه ي من بسته نشده  ! هنوز كه فانوس اميد من خاموش نشده !پس هنوز، در درگاه  انتظار  مي مانم تا روياهايم مرا كنار تو برسانند !

مي خواهم بي دليل  بي دليل، با احوالاتم كنار بيايم ! نه اينكه فكر كني تسليم شده ام نه  ! زيباي  هميشه خاموش من ! من حتي به بن بست دنيا هم قانعم!

ای آیه مکرر آرامش

                          میخواهمت هنوز

اندوه سردی نشسته بر خاطر زرد یک زن

                هر کوچه چون انعکاسی از نامه و درد یک زن

چشمی که کور است و زخمی بر سنگهای قدیمی

                می کاود آن خاطرات جا مانده از مرد یک زن

هر فصل دیگر که باشد پاییز می ماند آنجا

                 می بارد ابری همیشه بر چهره زرد یک زن

بر لب امیدیست واهی ـ می آید از کوچه یک شب

                تصویر مردی که رفته از خانه سرد یک زن

ميخوام اين مطلب رو تقديم كنم به عزيزي كه دلم پر دلتنگيه براش...
مهربانم اي خوب ياد قلبت باشد يك نفر هست كه اينجا بين ادمهايي كه همه سرد وغريبند با تو
تك وتنها به تو مي انديشد وكمي دلش از دوري تو دلتنگ است يك نفر هست كه با تو

پر انديشه و شعر است وشعور پر احساس وخيال است وسرور
مهربانم ياد قلبت باشد يك نفر هست كه با تو به خداوند جهان نزديك است

تو نیستی که ببینی 

 چگونه عطر تو در عمق لحظه هايم جاری است  

چگونه جای تو در جان زندگیم سبز است 

چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست 

تمام حرفهای عالم به اونجا ختم شد که من و تو بشینیم رو بروی هم و فکر کنیم که اگه می شد که بشه چه چیزی می شد... اما به هر حال هنوز که نشده... و هردو امیدواریم که بشه... هر چند که تو از شدنش می ترسی ... همه وجود من انتظار شده.....

آخ كه دلم هوس شیر موز با تکه های توت فرنگی کرده......

خیال عاشقیم را به هم زدید آقا

                                            و روی حس غریبم قدم زدید آقا

مگر چقدر میان من و تو فاصله بود؟

                                             که بُعد فاصله را بر سرم زدید آقا

نشد برای شما شعر را ورق بزنم

                                            که سنگ حادثه را بر سرم زدید آقا

هنوز مانده که شاعر شوم ببخشیدم

                                             شما که طعنه به من دم به دم زدید آقا

ببین چقدر غریب از گناه می میرد

                                           که حس دخترکی را به هم زدید آقا

چه می شد آنکه می آید تو باشی

بدون چشم تو آری همیشه ویرانم

شب تسلی بخش اندوه نگاهم بود و رفت

پاك خسته ام  از حرفهاي باراني !

  مي فهمي ؟ خسته ام !

     ميدانم  مي گويي چه اتفاق ساده اي !

وعاشقي من ؛ به همين راحتي مي شو د اتفاق ساده ي تو!

شايد من هم اگر آرزوي دست نيافتني ومحال كسي بودم

   مثل تو از دلواپسي هايش ، ساده مي گذشتم !

گاهي فكر مي كنم نامه هاي باران زده ي عاشقي ام

 به دست مبارك دلت نمي رسد ، اما

خوابهاي روشنم  مي گويند  مي خواني وبه احساس نمناكم ميخندي!

حالا ديگر اين چيزها مهم نيست  عادت كرده ام!

مهم اين است كه  تو اينجايي  نزديك من !  درون دلم ! ميان سطرهاي نوشته ونا نوشته ام

 ميان دستهايم ، كنار دلتنگيهايم  ، چتر بارانهايم ، وتسكين تنهايي هايم!

مهم اين است  همراه خوبم ! خواب وخيال شيرينم!

            تو با مني بي آنكه بخواهي !

حرف های ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی

        وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آن که با خبر شوی!

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

                               آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی

       ناگهان

            چقدر زود

                 دیر می شود!!!

         تو تكيه گاهم !  كم آوردم ....... مي بيني ؟

تو را بین سطرهای زندگی ام نگه داری کردم

این روزها خیالت را سپردم به سطرهای خیس عاشقی ام

یادم نبود تو حتی به شعرهای بارانی ام سر نمیزنی !

یادم نبود تو چیزاهایی را که دوست دارم  دوست نداری

وچیزاهایی را می پرستی که من دوست ندارم ! لجبازی !

اما همین لجبازیت خاطرم را برای دقایقی نوازش می کند

یادم نبود  که با یادت نباشم  ........یادم نبود که لااقل این

    روزها را بی خیال تو شوم !

براي تو مي نويسم

تمام دلتنگي هايي كه برايم خاطره اند.ميدانم روزي مرا خواهي خواند.   وگاهي دلخوشم به همين (شايدبودن تو )

تو اعتبار تمام واژه هاي مني !تو نباشي مگر شعري در من جان مي گيرد ؟!

تمام كلماتي كه تو را برايم مي نويسند دوست دارم

مي دانم ديوانه ام ! وميدانم تو مي خندي به اين ديوانگي ام!

ومن دلخوشم به همين ( شايد خنديدن تو )!

حالا آسمانم ! كلي براي خودت  دلخوش باش .آخر من خوشبختم كه  بخاطر اين  حس تو را به تبسم وا ميدارم .  اگرچه خوشبخت نيستم چونكه نمي توانم تو را به خودم  وادارم!

امروز هم مثل ديروز ،مثل هر روز، هوا ،هواي توست.هواي دلم ، هواي باران !

ومن دلم مي خواهد قدم بزنم آهسته وآرام ، در شهر چشمهاي تو.هنوز هم خوابي ؟ ! يا چشمهاي بي همتايت را بر احساس من بسته اي ؟!

قبول !  بر من ببند پلكهاي سرد وساكتت را .از من دريغ كن نگاه بي شرارت را.

   من از تو عطش آشفتگي مي خواهم  !كه در روح تو نمي يابم .

      من از تو حرارت عشق مي خواهم ،كه ميدانم بيگانه اي با آن!

  من از تو شور ديوانگي مي خواهم كه افسوس بي بهره اي از آن !

من از تو پيغام مهرباني مي خواهم وافسوس كه خوب ميدانم نخواهم شنيدش!

چقدر ما با هم بيگانه ايم ! وچقدر من تلاش مي كنم اين غريبگي رابا زلال اشكهايم بيرنگ كنم و نمي دانم چرا دلم مي خواهد  اين همه غربت نگاه وترديدهاي شوم تو را تحمل كنم!

  نميدانم وهر روز دور باطل مي زنم با واژه هاي از آب گذشته ام!